ابزار وبمستر

بسم الله الرحمن الرحیم... به پایگاه شخصی بنده خوش آمدید....امیدوارم بتونیم با گفتمان و تفکر و مطالعه کشورمون رو اصلاح کنیم.....

شرح حال من

علی صادقی

در گرمای یک تابستان شیرین که بچـه ها در شادی تعطیلات مدرســه بودند، در تهران بدنیا آمـدم.بهترین دوران زندگی ام را در کوچه پس کوچه های خاطره‌انگیز تهران سپری کردم. دوران شیرین دبستان و راهنمایی را در بهترین شرایط با بهترین تجربیات گذراندم. شاید علاقه‌مندی ها و احساسات خاص من وسبک زندگی ام بخاطر شکوفایی استعدادهایی بود که در این دوران داشتم. اکنون دانشجوی کارشناسی فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه علوم اسلامی رضوی و طلبه خراسان هستم. علاقه مند به مسائل سیاسی و اعتقادی و امیدوار به اصلاح و رشد جمهوری اسلامی ایران و تمدن اسلامی. من یک انقلابی اصلاح طلبم. اصلاحی حسینی نه آمریکایی؛ مرگ بر منافقین و سازش‌کاران.
من ع.ص هستم.

عناوين برگزيده 1

بايگاني

لينک هاي مفيد

۵ مطلب با موضوع «اجتماعی» ثبت شده است

سهراب سر به هوا

سیاسیاعتقادیاجتماعیتحلیل

سهراب سر به هوا

اولین باری که نام آقامیری را شنیدم، سال دوم دبیرستان بودم و در جلسات مطالعاتی شهید مطهری ناگهان یکی از دوستانم صوتی از او پخش کرد؛ آن روزها هم به همین قدرت توان رسانه‌ای داشت و ما از او پادکست میشنیدیم. در آن جلسه مضمون سخنان او اینگونه بود که پس از شنیدن آن به این نتیجه میرسیدیم که کسانیکه دم از ولایت رهبری میزنند، گویی سر سفره معاویه نشسته اند (:یا سر سفره معاویه نشستی یا سرسفره امام زمان!) نمیتوان به همین راحتی با یک صوت حکم صادر میکردیم که او ضد انقلاب است اما کردیم.

                سید حسن آقامیری را باید به عنوان یک روحانی به اصطلاح روشنفکر بدانیم که از نگاه های سنتی بهره‌ای نبرده و برداشت های جدید از دین ارائه میکند که این موضوع هیچ اشکالی ندارد؛ اما اشکال آنجاست که این سید عزیز  بر خلاف دیگر هم طیف‌هایش نظیر حجت الاسلام زائری،هیچ گاه حاضر نمیشود در مناظره و یا میزگرد و یا جلسه هم اندیشی حضور یابد و از نظریات شاذ خود دفاع کند. این اشکال کار است. اسلام مخالف بیان نظریات جدیدی است که پشتوانه منطقی و عقلی حداقلی ندارد و صاحب نظریات نیز نخواهد و یا نتواند از آن دفاع کند و آن را به  مناظره علمی گذارد. اما اگر واقعاً به سخنان خود ایمان و اعتقاد داشته باشیم و خواستگاه آنان را عقل خویش بدانیم نه احساسات و توجیهات خویش، براحتی مناظره میکنیم و برای اثبات نظریات جدید خود استدلال می‌آوریم.

                از طرفی، کسی میتواند در حوزه تفسیر قرآن کریم و مباحث اعتقادی آن اظهار نظر جدید و شاذی کند که مراتب علمی پیچیده‌ای را گذرانده باشد و علاوه بر تسلط اجتهادی در علوم مربوطه، بتواند استدلال معقول حداقلی بیاورد. حال سئوال اینجاست که این سید بزرگوار چگونه خود را شایسته تفسیر کردن های جدید قرآنی میداند؟

                من نزدیک به شش ماه است که ایشان را دنبال میکنم و تک تک کلیپ‌های ایشان را دیده ام. معتقدم آقامیری را باید درست نقد کرد. سخنان وی در باب جامعه دینی و اخلاق اجتماعی بسیار متین و درست است. ارتباط برقرارکردن‌های مصادیق جامعه با مصادیق قرآنی نیز درست است. اما در کنار این مسائل، التغاط هایی نیز دارد که باطل است و بنظر میرسد خواستگاه معقولی ندارد. در مسائل سیاسی، عموماً نگاه های خویش را عرضه میکند و از صداقت منبر خویش میزداید. قیاس های او در زمینه حکومت اسلامی و شیوه های سیاسی اشتباه و باطل است. شاید بتوانم بگویم که او نیز طرفدار این است که: اسلام را با سیاسی بازی‌ها بدنام نکنیم. این بسیار عالی است اما آقامیری برداشت و تطبیق سیاسی بازی را نتوانسته به خوبی برای خود و مخاطبانش جا بیاندازد.

                هر چه باشد، حکم خلع لباس از جهتی خوب است که مانع ارائه نظریات شاذ بدون کرسی دفاع و استدلال شود؛ ما کم روحانی نظیر امام موسی صدر، سید جمال اسدآبادی، مرحوم مدرس، آیت الله شاه آبادی و... نداریم که نظریات شاذ داشتند و با عقیده کامل در مناظرات و مباحثات حضور یافتند و حداقل استدلال قابل قبول عقلی از نظریه خود ارائه داده‌اند و هیچ کس نیز مانع آنان نشد.

اما حکم خلع لباس بنابر مصلحت نبود. شاید باید در این حکم تجدید نظر شود از آن جهت بنای حکومت اسلامی تا به امروز مماشات با مخالفین و صاحبان نظریات جدید بوده است و از طرفی خلع لباس نوشدارویی نیست که بتوان این سهراب سربه‌هوا را درمان کند.

مدعی خواست که با تیشه کند ریشه ما

غافل از آن که خدا هست در اندیشه ما

نگاهی به این روزهای سیما

سیاسیاجتماعیتحلیل

نگاهی به این روزهای سیما

همیشه صدا و سیما مورد انتقاد مردم، دولت، حاکمیت و حتی خود کارگزاران صدا و سیما بوده و قطعاً زمانی نخواهد رسید که صدا و سیما بتواند جامع تمام سلایق باشد. اگر تمام این حواشی را کنار بگذاریم، دوره خوبی در صدا وسیما آغاز شده و این نشان دهنده آن است که ریاست صدا و سیما توانسته تا حدی افسار این مرکب لجام گسیخته را در دست گیرد و لازمه آن این بود که به این درک برسیم که صدا و سیما متعلق به همه مردم است و همانطور که مردم دسته بندی ها و صف بندی‌های مختلفی در زمینه های متنوع سیاسی یا اجتماعی دارند، صدا و سیما نیز باید بدست همین مردم بچرخد. صدا و سیما نمیتواند بدست بخش خصوصی بیافتد زیرا اصولاً فساد مقولۀ رسانه و هنر به ورود دلالان و کاسبان بازاری است. از طرفی صدا و سیمای دولتی نیز نمیتواند خود را هم‌پای رسانه‌های رقیب به مردم برساند. صدا و سیمای مردمی است که باید مورد توجه قرار گیرد و تولیدات خود مردم برای مردم ارائه شود. جشنواره مردمی فیلم عمار یکی از نمونه های آزمایشی و موفقی بود که با همین رویکرد مورد آزمون قرار گرفت و مشاهده شد که رشد چشمگیر و بیشتری نسبت به سینمای دولتی و حمایتی داشته و دارد.

شبکه سوم سیما نیز یکی از موفقیت های جدید صدا و سیماست که توانسته بار عظیمی از آمار جذب مخاطب را به خود اختصاص دهد. اینکه برنامه هایی با محوریت اندیشه و جامعه مورد توجه کارگزاران آن قرار گرفته نشان دهنده این است که میل به تغییر هنوز در صدا و سیما هست و کم کم عمر برنامه های کاغذی و فیک رو به پایان است. بدون توقف و حالا خورشید برنامه های جالب و جذابی است که توانسته دوباره عمر تازه ای به صدا و سیما بدهد. البته موفقیت دیگر صدا و سیما نیز آن است که میدان را برای همه باز کرده. چه رشیدپور حامی دولت و چه علی زکریایی مخالف دولت و چه پیام فضلی نژاد میتوانند براحتی در صدا و سیما برنامه بگیرند. حتی فضا برای جامعه نخبگانی و دانشجویی باز تر میشود تا رائفی پور نیز بتواند آزادانه نظرات خود را در قالب یک برنامه تلویزیونی بزودی ارائه دهد. شوکران براحتی مسائل خاص حکومتی را مطرح میکند و آزادانه اجازه میدهد تا اندیشمندان حتی کراواتی در آنتن جمهوری اسلامی حضور یابند و صراحتاً جامعه مدنی و حکومت را نقد کنند.

                آنچه برمی‌آید اینست که صدا و سیما به نقاط ضعف خود پی برده و در صدد اصلاح آن برآمده و بنظر میرسد مقصدی که برای خویش انتخاب کرده همان مقصدی است که انقلاب اسلامی از آن توقع داشته است؛ رسانه ای بی‌طرف با حضور همه اقشار جامعه و همه سلایق. اما تنها یک چیز رسیدن به این مقصد را تهدید میکند؛ وابستگی اقتصادی صدا و سیما به دولت بزرگترین تهدیدی است که گاهی ممکن است دموکراسی را به خطر بیاندازد. حتی تا جاییکه رییس جمهور یک کشور در مستند انتخاباتی خود تلویحاً صدا و سیما را جناحی دانسته و آن را با خنده تهدید کند.

باید تغییر کنیم تا بمانیم

سیاسیدینیاجتماعیتحلیل

باید تغییر کنیم تا بمانیم

در سیستم کنونی آموزش جهانی ، شاهد هستیم که عظیم ترین منابع درسی و پیشرفته ترین ساختارهای آموزشی، بصورت مستمر در حال تغییر و تحول هستند؛ انتقال حجم کثیری از اطلاعات با ماندگاری ذهنی بالا در کوتاه ترین زمان. چه قبول کنیم چه نکنیم، حوزه های علمیه ما نیز باید سیستم های آموزشی خود را بروز کند. اما این بروز‌رسانی به چه معنا خواهد بود؟ برخی نتوانستد به خوبی این تحول را در حوزه درک و اجرا کنند و با وارد ساختن سیستم اتوماسیون، تصور کردند که اکنون با این اقدام، حوزه‌های علمیه بروز گردیده؛ اما این تصور اشتباه بود. اتوماسیون  نه تنها کمکی به حوزه‌های علمیه نکرد بلکه اکنون بعنوان یک مانع، زمان کمتر اما همراه آن تقوا، اخلاص و انگیزه معنوی و... را از مدیران مدارس و طلاب گرفته است. حوزه های تقوا محور قدیم، تبدیل به حوزه های تحت نظارت های سیستمی حضور و غیاب و ثبت نمرات و بعضاً امتحانات خاص شفاهی شده. اگر چه نمیتوان اتوماسیون حوزوی را تماماً مضر دید و قطعاً  فوایدی نیز داشته اما باید بنگریم که برنامه اتوماسیون غرب با کدام فلسفه و رویکرد جهان بینی پایه ریزی شده و حوزه‌های علمیه چه نگاهی به این جریان و تئوری چهان شمولی دارد. روشن است که  اگر حوزه های علمیه ساختار آموزشی جهان محوری نداشته باشد و تنها بعنوان یک محل برای تعلیم دین بسنده شود، افول حوزه های علمیه در برابر رشد عظیم سیستم های آموزشی وعدم موفقیت تحصیلی طلاب غیر قابل انکار خواهد بود. باید بپذیریم که اکنون جوانان دهه هفتاد و هشتاد هستند که ممکن است پا به میدان حوزه گذارند نه جوانان هم‌عصر آیت الله بروجردی و خویی (ره).

                مسئله بعدی، تحول در منابع درسی و آموزشی است که بعضاً افراد برداشت بدی از این جملات دارند و تصور میکنند که تحول در متون حوزه به معنای انقلاب است؛ اما حقیقت آن است که آثار گرانقدر متون حوزوی که حاصل چندین قرن مجاهدت علمی فقهای متقدم و متاخر است را میتوان با کمی تنقیح و تکمیل و تساهل به گونه‌ای نگارش کرد که براحتی بتوان به همان کیفیت پیشین رسید. و مسئله آخر آن که امروزه جهان به این نتیجه رسیده که بسوی آموزش کاربردی حرکت نماید و کمترین زمان را برای تربیت نیروهای علمی و دانشگاهی صرف نماید. قطعاً اگر دروس حوزوی را به گونه ای قراردهیم که طلاب و دانشجویان بتوانند در کمترین زمان به کاربرد آن در حوزه علوم انسانی هر چند بسیار ناچیز و کم ارزش، دست پیدا کنند، نسل بزرگی از طلاب پرورش خواهند یافت. با تحولات بنیادین در حوزه های علمیه است که میتوان قدمی در راه وحدت حوزه و دانشگاه ایجاد کرد؛ گونه‌ای که دانشجویان بیشتر از طلاب ترغیب شوند که بسوی حوزه‌ها بیایند.

واشنگتن پست می تازد

سیاسیاجتماعیتحلیلنقد فیلم و مستند

واشنگتن پست می تازد

در بحبوجه جنگ ویتنام، اسناد جنگی محرمانه ای توسط یکی از کارکنان بخش ویژه وزارت جنگ آمریکا از درهای فلزی عبور کرده و روی میز «تایمز» قرار میگیرد: اسناد محرمانه روابط آمریکا و ویتنام در طی چهار دوره ریاست جمهوری از ترومن تا جانسون نشان میدهد، پنتاگون و کاخ سفید از ابتدای جنگ میدانستند که در این نبرد پیروز نخواهند شد. در واقع 70% جوانان آمریکا برای هدفی پوچ قربانی شدند.

این خبر ابتدا در «تایمز» منتشر میشود که بلافاصله با شکایت کاخ سفید این نشریه متوقف شده و در انتظار دادگاه از کار می‌ایستد. کاترین گراهام که موسس و مدیر نشریه محلی واشنگتن پست بود، با همکاری بنجامین سی. بردلی (سردبیر) ادامه این اسناد چهارهزار صفحه ای را منتشر میکند با این عنوان که  کاخ سفید مسئول خیانت بزرگ به مردم است. چند ساعت بعد از حرکت مینی کامیون های انتقال روزنامه، با شکایت پنتاگون، نشریه واشنتگن پست با عصبانیت شدید جانسون متوقف شده و به دادگاه احضار میشود.

 اگرچه این روزنامه با مشکل مالی بزرگی مواجه بود و بدلیل محلی بودن آن در معرض ورشکستگی، اما شجاعت این بانو و این سردبیر قهرمان، باعث شد نه تنها نشریات تایمز و واشنگتن پست از توقیف خارج شوند، بلکه به حکم دادگاه ویژه و قاضی القضات آمریکا ( قاضی بلیک)، این حکم صادر شد: بنیانگذاران کشور به مطبوعات آمریکا مصونیت کامل می‌دهند تا در خدمت مردم و دموکراسی باشند.مطبوعات باید خدمتگذار مردم باشند نه دولت.

پس از این ماجرا، بازهم واشنگتن پست درخشید. در ماجرای واترگیت و جاسازی شنود توسط ماموران FBI در دفتر حزب دموکرات در نزدیکی انتخابات ریاست جمهوری، اسناد این توطئه توسط روزنامه واشنگتن پست فاش میشود و در پی این رسوایی، رییس جمهور استعفا میدهد. یک روزنامه، یک رییس جمهور را به خاک زد.

نشریه قهرمان واشنگتن پست توانست اعتماد مردم را جلب کند. شعبه هایی در سراسر آمریکا تاسیس شد تا به صیانت از دموکراسی بپردازند. حالا این روزنامه به یکی از بزرگترین روزنامه های بین المللی تبدیل شده. البته خانواده گراهام نتوانست سالها بعد این روزنامه را مدیریت کند؛ به همین خاطر اکنون شرکت آمازون این نشریه را اداره میکند که بنظر بنده منحرف شده و در زمین صهیونیزم بازی میکند.

وقتی آخرین سکانس این فیلم معرکه را میدیدم و لبخند شوق زده‌ای بر لب داشتم، ناگهان به فکر فرو رفتم: آمار شکایت های دولت امید به قوه قضاییه برای تعقیب نویسندگان و روزنامه ها به شدت بالاست. فی الواقع نه تنها نویسندگان روزنامه ها، بلکه نویسندگان مجازی هم بخاطر پست ها و نظراتشان بصورت مستمر در دادسراها گرفتاراند. حسین قدیانی یکی از همین اشخاص است که اخیراً ماجرایی عجیب برای وی رخ داده.

برای دموکراسی باید جنگید

باید خطر کرد

حتی به قیمت زندان و شکنجه

حتی به قیمت مرگ

اما بعد از آن پیروزی است.

 

12 سال بردگی

سیاسیاجتماعینقد فیلم و مستند

12 سال بردگی

هنگامیکه در لحظات اوج این فیلم قرار میگیرید متوجه زیبایی اثر گذار آن بر روی تمام ابعاد مختلف زندگی بشری خواهید شد. اما کجای این داستان شما را مجذوب خود خواهد ساخت؟ کدام سوژه و کدام ماجرا میتواند شما را ساعتها برای دیدن پایان داستان مردی میخکوب بنشاند؟ نویسنده بدنبال چه بوده است؟

واقعیت اینست که اگر چه سالهاست چرخ تمدن بشری میچرخد، اما این چرخ همان چرخ قرن نوزدهم است که اکنون برای قرن بیست و یک میچرخد. در واقع عصری که ما با افتخار تمام در تلاش هستیم تا لحظات مملوء از آزادی و دموکراسی را با لنز دوربین های "آی فون" خویش ثبت کنیم، همان نقطه مقابل دایره ای است که برای قرن نوزدهم میچرخیده و اکنون آن سوی این دایره را افتخار حضور دارید.

هنوز هم عمو تم ها هستند و هنوز هم شلاق های بیرحم عریان! برده برداری مدرن، همه ما را به بند کشیده است. ما در بند تکنولوژی هستیم و مدرنیته ای که پیشرفته ترین نظام برده داری را برای ما رقم زده. هنگامیکه نمایندگان تطمیع شده مجلس آمریکا با دستانی خالی بسوی بزرگ‌اربابان خویش بازگشتند و ضمن نطقی احساسی، خود را در برابر خواسته ملت که منع برده برداری سازمان یافته بود، ناتوان اعلام کردند، تنها یک سخن توانست عصبانیت جلسه مخفیانه آنها را فروکشاند: ما برای همیشه برده دار خواهیم بود و آنها همیشه برده!

بشری که به کمک نیروی عظیم رسانه هیچ چیز جزء مصرف در زندگی خود نمی‌بیند؛ بشری که هر روز بدنبال آخرین مدل‌های خودرو و پیشرفته ترین کنسول بازی و گران قیمت ترین پالتوی پوست است، آیا اسیر و برده نیست؟

لیبرالیسم توانست به خوبی این نظام را مدیریت کند تا هم منافع برده‌ها تامین شود و هم منافع برده‌داران! در آخر کار هم اگر بخواهی از این نظام خارج شوی و طمرد نمایی، زیر بار اقساط و وام‌های بانکی خورد خواهی شد و دست کم زندگی ات را مصادره خواهند کرد.

تنها کافی است یکبار طعم آزادی و دموکراسی تلخ آنها را بچشیم تا برای ابدیت به بردگی جدیدمان وارد شده باشم. ما مجبوریم در بورس شرکت کنیم؛ وام بگیریم و مجبوریم مدرن زندگی کنیم. به بردگی مدرن خوش آمدید.